مثلا اینکه یادم میوفته تو این چند سال گذشته چقدر نوسانات روحیو پشت سر گذاشتم . چقدر چیز یاد گرفتم و محکم شدم . فهمیدم باید دنبال راه حل مشکلم باشم بجای اینکه چند روز اول خودمو تو حسرت و افسوس گذشته غرق کنم و بعد به اصرار خانواده از حصار تنهاییم بیام بیرون و به روال عادی زندگی برگردم. آره ! میتونم جسورانه به اشتباهاتم بخندم و به خودم قول بدم دیگه تکرارش نکنم من تجربه های زیادی به دست آوردم . تجربه هایی که برای به دست آوردنش خیلی سختی کشیدم . خیلی وقتا خرد شدم و شکستم . ولی عوضش از تک تک شون بهترین بودنو یاد گرفتم . بعضی جاها متهم شدم و مورد قضاوت قرار گرفتم ... چون هیچ وقت دلم نمیخواست مثل دیگران باشم و از یه راه پیش بینی شده و مشخص به اهدافم برسم ! ولی الان تو همین لحظه ، همین حالا مطمئنم از تصمیمم و اگه صدبار به عقب برگردم باز همین مسیرو طی میکنم . البته اینبار با یه لبخند اطمینان بخش و خیال پردازی برای آینده بی انتها .

چرا هیچکس فوبیای از دست دادن ما رو نداره ؟ چرا فقط ما میترسیم از دست بدیم ؟

_ اگه میتونستین خودتون زمان زندگی و کشورتونو خودتون تعیین کنین ، انتخاباتون چی بود؟ منکه فرانسه رو انتخاب میکردم . زمان حضرت مسیح یا یه سالهایی بین قرون هیجده و نوزده .(کاری به بد یا خوب بودنش ندارم فقط برام جالبه)

بنظرم راهبه بودن میتونست هیجان انگیز باشه !